رفتن به مطلب

Recommended Posts

%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85_%D8%AD%DB%8C%D8

نام: مریم حیدرزاده
تولد: ۲۹ آبان ۱۳۵۶ (۳۹ سال)
پیشه: شاعر، ترانه‌سرا، نویسنده،نقاش

زندگی :
حیدرزاده که بینایی خود را بر اثر چند عمل جراحی در کودکی از دست داد، در اواخر دههٔ ۷۰ با نوشتن شعرهایی به سبک محاوره‌ای و با به‌کارگیری کلمات  ساده و روان شهرت یافت.
بسیاری از خوانندگان داخل کشور و همچنین خوانندگان فارسی زبان در بیرون از ایران از ترانه‌های او در آهنگ‌هایشان استفاده‌کرده‌اند. مریم حیدرزاده دانش‌آموخته حقوق قضایی از دانشگاه تهران است. پدر او بازنشسته ارتش و مادر او هم کارمند بود ولی به خاطر نگهداری از وی مدت هاست که فعالیت بیرون از منزل ندارد. مریم حیدرزاده ساکن سعادت‌آباد تهران است.

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

مثل هیچکس

مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا تو ماهی مثل حقیقت مهربونی مث رویا
چه قدر تازه و پاکی مث یاسای تو باغچه مث اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه

تو مث اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر مث اون حرفی که ناگفته میمونه دم آخر
تو مث بارون عشقی روی تنهایی شاعر تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر

مث برق دو تا چشمی توی یک قاب شکسته مث پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته
مث اون مهمون خوبی که میاد آخر هفته مث اون حرفی که از یاد دل و پنجره رفته

مث پاییزی ولیکن پری از گل های پونه مث اون قولی که دادی گفتی یادش نمیمونه
تو مث چشمه آبی واسه تشنه تو بیابون تو مث یه آشنا تو غربت واسه یه عاشق مجنون

تو مث یه سرپناهی واسه عابر غریبه مث چشمای قشنگی که تو حسرت یه سیبه
چشمه ی چشمای نازت مث اشک من زلاله مث زندگی رو ابرا بودنت با من محاله

یک روزی بیاتو خوابم بشو شکل یک ستاره توی خواب دختری که هیچ کس و جز تو نداره
تو یه عمر میدرخشی تو یه قاب عکس خالی اما من چشمام رو دوختم به گلای سرخ قالی

تو مث بادبادک من که یه روز رفت پیش ابرا بی خبر رفتی و خواستی بمونم تنهای تنها
تو مث دفتر مشقم پر خطای عجیبی مث شاگردای اول کمی مغرور و نجیبی

دل تو یه آسمونه دل تنگ من زمینه میدونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همینی
تو مث اون کسی هستی که میره واسه همیشه التماسش میکنی که بمون اون میگشه نمیشه

مث یه تولدی تو مث تقدیر مث قسمت مث الماسی که هیچ کس واسه اون نذاشته قیمت
مث نذر بچه هایی مث التماس گلدون مث ابتدای راهی مث آینه مث شمعدون

مث قصه های زیبا پری از خوابای رنگی حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
پر نازی مث لیلی پر شعری مث نیما دیدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ یلدا
بیا مثل اون کسی شو که یه شب قصد سفر کرد دید یارش داره میمیره موند ش و صرف نظر کرد

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

اگه تو مال من بودی

اگه تو مال من بودی ماه از چشات طلوع میکرد پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع میکرد
اگه تو مال من بودی کلاغ به خونش میرسید مجنون به داد اون دل زرد و دیوونش میرسید

اگه تو مال من بودی همه خبردار میشدن ترانه های عاشقی رو سرم آوار میشدن
اگه تو مال من بودی قدم رو پاییز میزدیم پاییز می فهمید که ماها زبونشو خوب بلدیم

اگه تو مال من بودی انقد غریب نمیشدم من چی میخواستم از خدا دیگه اگه پیشت بودم
اگه تو مال من بودی دور خوشی نرده نبود دل من اون آواره ای که شبا میگرده نبود

اگه تو مال من بودی چشام به چشمات شک نداشت تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترک نداشت
اگه تو مال من بودی جهنمم بهشت میشد قصه ی عشق ما دوتا، عبرت سرنوشت میشد

اگه تو مال من بودی میبردمت یه جای دور یه جا که تو دیده نشی نباشه حتی کمی نور
اگه تو مال من بودی میذاشتمت روی چشام بارون میخواستی میبارید، ابر سفید گریه هام

اگه تو مال من بودی برگا تو پاییز نمیریخت شمعی که پروانه داره، اشک غم انگیز نمیریخت
اگه تو مال من بودی قفس دیگه اسیر نداشت آدما دارا میشدن دنیا دیگه فقیر نداشت
اگه تو مال من بودی خیال نمیکنم باشی پس میرم و میکشمت پیش خودم تو نقاشی

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

 صبورم هنوز 

ز چشمت اگرچه که دورم هنوز پر از اوج و عشق و غرورم هنوز
اگر غصه بارید از ماه و سال به یاد گرشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا دل شیشه دارم بلورم هنوز
سفر چاره ی دردهایم نشد پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختی نبود گرشتم ولی غرق نورم هنوز
پر از خاطرات قشنگ توام پر از یاد و شوق و مرورم هنوز

تورا گم نکردم خودت گم شدی من شیفته باتو جورم هنوز
اگر جنگ با زندگی ساده نیست در این عرصه مردی جسورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت پر از نغمه ی پاک و شورم هنوز
قبول است عمر خوشی ها کم است ولی با توام پس صبورم هنوز

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

برای دیدن تو

برای دیدن تو نقره ی ماهو چیدم تا آسمون هفتم به خاطرت دویدم
برای دیدن تو آسمونو شکافتم ستاره چشیدم تا طعمشو شناختم

برای دیدن تو خارا رو سجده کردم به جای چشم ابرا سوختم و گریه کردم
برای دیدن تو پاییز شدم شکستم برف زمستون شدم رو بامتون نشستم

برای دیدن تو از دریاها گذشتم دور ضریح عکست شب تا سپیده گشتم
برای دیدن تو شدم مث پنجره اشاره هات محاله از یاد چشمام بره

برای دیدن تو سوار موجا شدم چون تورو داشته باشم همیشه تنها شدم
برای دیدن تو عمری مسافر شدم به اجترام اسمت رفتم و شاعر شدم

برای دیدن تو خط کشیدم رو تقدیر نگات مث یه صیاد منو کشید به زنجیر
برای دیدن تو سنگا رو شیدا کردم طلسما رو شکستم راها رو پیدا کردم

برای دیدن تو، تو جنگلا گم شدم بازیچه ی نگاه ساکت مردم شدم
برای دیدن تو خیلی چیزا شنیدم خیلی کارا رو کردم اما تورو ندیدم

برای دیدن تو رفتم تو باغ شعرا سراغ فال حافظ، دنبال شعر نیما
برای دیدن توچه دردایی کشیدم تبم رسید به خورشید، تموم شدم، بریدم

برای دیدن تو از خواب گل و پروندم چه شبها مثل مجنون تو دشت و صحرا موندم
برای دیدن تو چه قصه ها که داشتم سر و رو شونه ی رنج چه روزا که گذاشتم

برای دیدن تو قامت غصه خم شد انگار که قحطی اومد هرچی به جز تو کم شد
برای دیدن تو نیاز نبود بگردم تو هرجا با من بودی پس تورو پیدا کردم

 مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به چشماي خودت قسم

به چشماي خودت قسم ديگه بهت نمي رسم
وصال تو خياليه واي که دلم چه حاليه
يادت مياد بهارمون دل ها ي بي قرارمون؟
قايم شدن تو کوچه ها دور از نگاه بچه ها

بازي هاي عروسکي آخ که چه حيف شد کودکي
يک کم برس باز به خودت مي خوام بيام تولدت
اونوقت ها اينجوري نبود راهت به اين دوري نبود
حالا که عاشقت شدم نيستي ديگه مال خودم؟

پاييز چه فصل زرديه عاشقي هم چه درديه
 گم شده باز بادبادکم تو نمياي به کمکم
مي خوام دستات رو بگيرم تو بموني من بميرم
عاشقي هم نوبتيه آخ که چه بد عادتيه

من نگرانم واسه تو قبله ديگران نشو
اشکم به اين زلاليه دل تو از من خاليه
تو مه عشق تو گمم هلاک يه تبسمم
تو شدي مال ديگري چه جور دلت اومد بري

قفل ها که بي کليد شدن چشمها به در سفيد شدند
 چه امتحان خوفيه دوريت دوريت عجب غروبيه
بارون شديده نازنين از تو بعيد نازنين
خاطره رو جا نگذاري باز من رو تنها نگذاري

اون وقت ها مهمونت بودم دنيا رو مديونت بودم
اون وقت ها مجنونم بودي کلي پريشونم بودي
قصه حالا عوض شده صحبت يک تولد
قلبت رو دادي به کسي. يک کم واسم دلواپسي.

ميترسي که من بشکنم پشت سرت حرف بزنم
من !!! مني که بوسيدمت تو اون غروب که ديدمت
تو واسه من ناز ميکني؟ ناز ميکشم باز مي کني
اين رسمشه نيلوفرم. من که ازت نمي گذرم
ستارمون يادت مياد دلواپسم خيلي زياد

 فقط تماشا ميکني بعد عشق رو هاشا ميکني ؟؟؟؟

چه لطفي به من ميکني تکليف رو روشن ميکني
ميگي گذشت گذشته ها چه راحتند فرشته ها
سر به سرم که نگذاري بگو بگو يکم دوستم داري؟
نمي موني من ميمونم ميري يک روزي مي دونم

اول ها مهربون ترند اون هايي که همسفرند
اشک منم که جاريه نگه دار يادگاريه
ميسپارمت دست خدا اگه دوستم داشتي بيا 

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

یک فنجان تمنا مریم حیدرزاده

تو شب خیس مژه هام یه شب بیا قدم بزن با رقص تلخ اشک من ساز دوست دارم بزن
اتاق آرزوهامو خیلی مرتب چیدمش بیا و با یه چشمکت اتاقمو بهم بزن

سخته برات تنهاییاتو کوک کنی با عشق من چشمای نازتو ببند برای من یه کم بزن
میخواستم از نگات بگم دوباره لغزید قلمم قصه نویس رویاها بیا واسم قلم بزن

بگو دوسم داری یا نه؟ یه جور بهم نشون بده بقیه ی زندگیمو با این جواب رقم بزن
به جای ابرا واسه تو شب تا سپیده باریدم به خاطر هرکی میخوای تو لااقل یه نم بزن

اون عکسی که ازم دیدی توش یه چیزایی کم داره تو جای من رو گونه هام هاشور زرد غم بزن
بگو تو زندگیت کیه رد نشو از سوال من زیر جواب نقره ایت چند تا برام قسم بزن

مجنون چی رو بلد نبود که لیلی قسمتش نشد توام توی طالع من نقش بدستم بزن
عاشقی سخت و آسونه بستگی به دلت داره دوست داری بهتر بدونی یه سر به این دلم بزن

پیش خودت نگو که عشق همیشه عشقای قدیم بیا یه بار از عشقای قشنگ حالا دم بزن
نامه باید خودش بیاد تا بنویسیش واسه من تو خلوتت سری به این یه حس محترم بزن

سخته ولی جور دیگه شعر و باید تموم کنم دلم که رفت چیزی اگه مونده بیا ازم بزن
زخم تو زخمتو میخوام هر دو واسم مقدسه چه خنجرو چه عشقتو فقط واسه خودم بزن
یه وقت اگه تنها شدی با عشق و ساز و زمزمه به خاطر من یه بارم، من به تو میرسم بزن

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  حداکثر استفاده از ۷۵ شکلک مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به عنوان یک لینک به جای

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • گروه تلگرامی دیوونه تو

  • مطالب مشابه

    • توسط mona
      واقعی باش - رضا پورشریف
       کافه متن    دوشنبه هفتم مرداد ۱۳۹۸    12:48
      #واقعی_باش
       
      دستهاتو وا میکنی
      میخندی
      فریاد می زنی
      می خوای تظاهر کنی پرنده ای 
      اما خودت قفس شدی برای خودت 
      داری برای چی اصرار می کنی؟
      موهاتو وا میکنی،  باد می زنه 
      چشم هات پر می زنه تو امتداد باد 
      غم از تو چشمهات آوار میشه رو زمین 
      اما زمین یه لحظه هم توقف نمیکنه 
      می خوای اوج بگیری،  اما بگو چطور؟  
      وقتی تموم آرزوهاتم مجازی شده 
      حالا فقط مجازی لبخند میزنی 
      لبخند می زنی،  انکار میکنی، هرچی که واقعی آوار میشه رو سرت 
      اینقدر دوری از خودت که سخته باور کنی 
      اینجا یکی تمام فکرش از فکرت پره 
      یکی که دوستت داره،  دوست داره تا خودت بشی
      می خواد خودت بشی،  اون خود خود واقعیت 
      اون واقعیتی که پرواز میکنه 
      می دونی میشه،  می دونی میتونی 
      کافیه اون قفسی که ساختی رو لهش کنی 
      تقدیم به تمام دختران سرزمینم
       " رضا پورشریف "
       

      #رضا_پورشریف

      ورود به صفحه ی اینستاگرام 
       
       
      کپی متن فقط با ذکر نام نویسنده
       
      لیست تمام متن های موجود در این سایت
       موضوع: متن عاشقانه , شعر , کپشن عاشقانه | برچسب‌ها: شعر , شعر در مورد دختر , رضا پورشریف , شعر دخترانه , کپشن دخترانه
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      گردآوری:
      ابوالقاسم کریمی
      شنبه 1 تیر 1398
       
       
      ***
      همه از دست غیر ناله کنند
      سعدی از دست خویشتن فریاد
      ***
      عافیت می‌بایدت چشم از نکورویان بدوز
      عشق می‌ورزی بساط نیک نامی درنورد
      ***
      هر که می با تو خورد عربده کرد
      هر که روی تو دید عشق آورد
      ***
      دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد
      ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد
      ***
      بی‌حاصلست یارا اوقات زندگانی
      الا دمی که یاری با همدمی برآرد
      ***
      گر من از عهدت بگردم ناجوانمردم نه مَردم
      عاشق صادق نباشد کز ملامت سر بخارد
      ***
      هر که می‌ورزد درختی در سرابستان معنی
      بیخش اندر دل نشاند تخمش اندر جان بکارد
      ***
      غم دل با تو نگویم که نداری غم دل
      با کسی حال توان گفت که حالی دارد
      ***
      عشق داغیست که تا مرگ نیاید نرود
      هر که بر چهره از این داغ نشانی دارد
      ***
      بگریست چشم ابر بر احوال زار من
      جز آه من به گوش وی این ماجرا که برد
      گفتم لب تو را که دل من تو برده‌ای
      گفتا کدام دل چه نشان کی کجا که برد
      ***
      هر که در شهر دلی دارد و دینی دارد
      گو حذر کن که هلاک دل و دین می‌گذرد
      ***
      زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
      مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد
      ***
      اگر هزار غم است از جهانیان بر دل
      همین بس است که او غمگسار ما باشد
      ***
      به کسی نگر که ظلمت بزداید از وجودت
      نه کسی نعوذبالله که در او صفا نباشد
      ***
      آیین وفا و مهربانی
      در شهر شما مگر نباشد
      ***
      جنگ از طرف دوست دل آزار نباشد
      یاری که تحمل نکند یار نباشد
      ***
      کسان عتاب کنندم که ترک عشق بگوی
      به نقد اگر نکشد عشقم این سخن بکشد
      ***
      نامم به عاشقی شد و گویند توبه کن
      توبت کنون چه فایده دارد که نام شد
      ***
      ابنای روزگار غلامان به زر خرند
      سعدی تو را به طوع و ارادت غلام شد
      ***
      سود بازرگان دریا بی‌خطر ممکن نگردد
      هر که مقصودش تو باشی تا نفس دارد بکوشد
      ***
      هر که معشوقی ندارد عمر ضایع می‌گذارد
      همچنان ناپخته باشد هر که بر آتش نجوشد
      ***
      آن نه می بود که دور از نظرت می‌خوردم
      خون دل بود که از دیده به ساغر می‌شد
      ***
      اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند
      کآرام جان و انس دل و نور دیده‌اند
      لطف آیتی‌ست در حق اینان و کبر و ناز
      پیراهنی که بر قد ایشان بریده‌اند
      ***
      دو دوست قدر شناسند عهد صحبت را
      که مدتی ببریدند و بازپیوستند
      ***
      عیب شیرین دهنان نیست که خون می‌ریزند
      جرم صاحب نظرانست که دل می‌بندند
      ***
      روا بود همه خوبان آفرینش را
      که پیش صاحب ما دست بر کمر گیرند
      قمر مقابله با روی او نیارد کرد
      و گر کند همه کس عیب بر قمر گیرند
      ***
      چنان که در رخ خوبان حلال نیست نظر
      حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند
      ***
      مرا به علت بیگانگی ز خویش مران
      که دوستان وفادار بهتر از خویشند
      ***
      غلام همت رندان و پاکبازانم
      که از محبت با دوست دشمن خویشند
      ***
      تا مگس را جان شیرین در تنست
      گرد آن گردد که حلوا می‌کند
      ***
      ما روی کرده از همه عالم به روی او
      وآن سست عهد روی به دیوار می‌کند
      ***
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      اینجا فضای زندگی شعری بلند و مبهمه
      که واسه ی سرودنش ردیف و قافیه کمه
      ما قُلکه آرامشو با گریمون پُر میکنیم
      سیسد روز از هر سالمون ماه عزا و ماتمه
      هر آدمی که قلبشو ,  به غصه ها فروخته
      مسیر سرنوشتش , یه راه پر پیچ و خمه
      شادیه ما قصریه که دیواراش از پلاستیکه
      کنار قصر شادیمون خونه ی سنگی غمه
      قانون اختیار میگه میتونی غم رو بکشی
      اما واسه کشتن غم قدرتمون خیلی کمه
       
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      گردآوری:
      ابوالقاسم کریمی
      شنبه 25 خرداد1398
       
       
      *
      بسیار توقف نکند میوهٔ بر بار
      چون عام بدانست که شیرین و رسیده‌ست
      *
      هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای
      من در میان جمع و دلم جای دیگر است
      *
      ابنای روزگار به صحرا روند و باغ
      صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبر است
      *
          گفتیم عشق را به صبوری دوا کنیم
      هر روز عشق بیشتر و صبر کمتر است
      *
      هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است
      عشقبازی دگر و نفس پرستی دگر است
      *
      آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس
      آدمی خوی شود ور نه همان جانور است
      *
        بذل جاه و مال و ترک نام و ننگ
      در طریق عشق اول منزل است
      *
      آن که می‌گوید نظر در صورت خوبان خطاست
      او همین صورت همی‌بیند ز معنی غافلست
      *
      ساربان آهسته ران کآرام جان در محملست
      چارپایان بار بر پشتند و ما را بر دلست
      *
      گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست
      همچنانش در میان جان شیرین منزلست
      *
      غم شربتی ز خون دلم نوش کرد و گفت
      این شادی کسی که در این دور, خرمست
      تنها دل منست گرفتار در غمان
      یا خود در این زمانه دل شادمان کمست
      *
      هر دم که در حضور عزیزی برآوری
      دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست
      *
      هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده‌ام
      جز بر دو روی یار موافق که در همست
      *
      دنیا خوشست و مال عزیزست و تن شریف
      لیکن رفیق بر همه چیزی مقدمست
      *
      هرگز نباشد از تن و جانت عزیزتر
      چشمم که در سرست و روانم که در تن است
      *
      عاشق گریختن نتواند که دست شوق
      هر جا که می‌رود متعلق به دامن است
      *
      راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی
      صبر نیکست کسی را که توانایی هست
      *
      به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس
      که به هر حلقه موییت گرفتاری هست
      *
      گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست
      در و دیوار گواهی بدهد کاری هست
      *
      دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست
      گر دردمند عشق بنالد غریب نیست
      دانند عاقلان که مجانین عشق را
      پروای قول ناصح و پند ادیب نیست
      *
      گر دوست واقفست که بر من چه می‌رود
      باک از جفای دشمن و جور رقیب نیست
      *
      هر شبی روزی و هر روز زوالی دارد
      شب وصل من و معشوق مرا آخر نیست
      *
      گفته بودم غم دل با تو بگویم چندی
      به زبان چند بگویم که دلم حاضر نیست
      *
         احتمال نیش کردن واجبست از بهر نوش
      حمل کوه بیستون بر یاد شیرین بار نیست
      *
      سرو را مانی ولیکن سرو را رفتار نه
      ماه را مانی ولیکن ماه را گفتار نیست
      *
      گر دلم در عشق تو دیوانه شد عیبش مکن
      بدر بی نقصان و زر بی عیب و گل بی خار نیست
      *
      گر دلی داری به دلبندی بده
      ضایع آن کشور که سلطانیش نیست
      درد عشق از تندرستی خوشترست
      گر چه بیش از صبر درمانیش نیست
      *
      هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست
      پنجه بر زورآوران انداختن فرهنگ نیست
      *
      ای که منظور ببینی و تأمل نکنی
      گر تو را قوت این هست مرا امکان نیست
      *
      عارف مجموع را در پس دیوار صبر
      طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت
      *
      گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
      حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت
      *
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      گردآوری:ابوالقاسم کریمی
      30/فروردین/1398
       
      1
      تا گوهر جان در صدف تن پیوست
      وز آب حیات گوهری صورت بست
      گوهر چو تمام شد، صدف را بشکست
      بر طرف کله گوشهٔ سلطان بنشست
      2
      ترس اجل و بیم فنا، هستی توست
      ور نه ز فنا شاخ بقا خواهد رُست
      تا از دم عیسی شده ام زنده به جان
      مرگ آمد و از وجود ما دست بشست
      3
      وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
      آورده به فضل خویش از نیست به هست
      بر درگه عدل تو چه درویش و چه شاه
      در خانهٔ عفو تو چه هشیار و چه مست
      4
      معلوم نمی شود چنین از سر دست
      کاین صورت و معنی ز چه رو در پیوست
      اسرار به جمله گی به نزد هر کس
      آن گاه شود عیان که صورت بشکست
      5
      با یار بگفتم به زبانی که مراست
      کز آرزوی روی تو جانم برخاست
      گفتا: قدمی ز آرزو زآن سو نه
      کاین کار به آرزو نمی آمد راست
      6
      هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست
      آن صورت آن کس است کان نقش آراست
      دریای کهن چو بر زند موجی نو
      موجش خوانند و در حقیقت دریاست
      7
      افضل دیدی که هر چه دیدی هیچ است
      سر تا سر آفاق دویدی هیچ است
      هر چیز که گفتی و شنیدی هیچ است
      و آن نیز که در کنج خزیدی هیچ است
      8
      آن کیست که آگاه ز حسن و خرد است
      آسوده ز کفر و دین و از نیک و بد است
      کارش نه چو جسم و نفس داد و ستد است
      آگاه بدو عقل و خود آگه به خود است
      9
      با یک سر موی تو اگر پیوند است
      بر پای دلت هر سر مویی بند است
      گفتی که رهی دراز دارم در پیش
      از خود به خود آی، دوست بین تا چند است
      10
      در کوی تو صد هزار صاحب هوس است
      تا خود، به وصال تو، که را دسترس است
      آن کس که بیافت، دولتی یافت عظیم
      و آن کس که نیافت، داغ نایافت بس است
      11
      در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است
      وز خیر کسان طمع بریدن چه خوش است
      گر دست دهد صحبت اهل نفسی
      دامن ز زمانه در کشیدن چه خوش است
      12
      راه ازل و ابد، زبان و سرِ توست
      و آن دّر که کسی نسفت، در کشور توست
      چیزی چه طلب کنی؟ که گم کرده نه ای
      از خود بطلب، که نقد تو در بر توست
      13
      من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟
      خاموش منم، در دهنم گوی که کیست
      سر تا قدمم نیست به جز پیرهنی
      آن کس که منش پیرهنم، گوی که کیست
      14
      آن کس که درون سینه را دل پنداشت
      گامی دو نرفته، جمله حاصل پنداشت
      علم و ورع و زهد و تمنا و طلب
      این جمله رهند، خواجه منزل پنداشت
      15
      راهی ست دراز و دور، می باید رفت
      آنجات اگر مراد برناید، رفت
      تن مرکب توست تا به جایی برسی
      تو مرکب تن شوی، کجا شاید رفت؟
      16
      از شبنم عشق خاک آدم گل شد
      صد فتنه و شور در جهان حاصل شد
      چون نشتر عشق بر رگ روح زدند
      یک قطره فرو چکید و نامش دل شد
      17
      تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود
      هرگز صدف وجود پُر دُر نشود
      پر می نشود کاسهٔ سرها از عقل
      هر کاسه که سر نگون بود، پر نشود
      18
      از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
      وز خوردن غم به جز جگر خون نشود
      هان تا جگر خویش به غم خون نکنی
      هر ذره هر آن چه هست افزون نشود
      19
      تاریک شد از هجر دل افروزم، روز
      شب نیز شد از آه جهان سوزم، روز
      شد روشنی از روز و سیاهی ز شبم
      اکنون نه شبم شب است، نه روزم روز
      20
      تا کی باشی ز عافیت در پرهیز
      با خلق به آشتی و با خود به ستیز؟
      ای خفتهٔ بی خبر اگر مرده نه‌ای
      روز آمد و رفت، تا به کی خُسبی؟ خیز
      21
      بیرون ز چهار عنصر و پنج حواس
      از شش جهت و هفت خط و هشت اساس
      سری است نهفته در میان خانهٔ جان
      کان را نتوان یافت به تقلید و قیاس
      22
      تا چند روی از پی تقلید و قیاس
      بگذر ز چهار اسم و از پنج حواس
      گر معرفت خدای خود می طلبی
      در خود نگر و خدای خود را بشناس
      23
      بالا مطلب ز هیچ کس بیش مباش
      چون مرهم نرم باش، چون نیش مباش
      خواهی که ز هیچ کس به تو بد نرسد
      بدخواه و بدآموز و بداندیش مباش
      24
      روزی که برند این تن پر آز را به خاک
      وین قالب پرورده به صد ناز به خاک
      روح از پی من نعره زنان خواهد گفت
      خاک کهن است، می رود باز به خاک
      25
      ای از تو همیشه کار پندار به برگ
      در گوش تو هر زمان همی گوید
      مرگ کای برشده بر هوا، ز گرمی چو بخار
      باز آی به خاک سرد گشته چو تگرگ
      26
      در جستن جام جم جهان پیمودم
      روزی ننشستم و شبی نغنودم
      ز استاد چو وصف جام جم پرسیدم
      آن جام جهان نمای جم، من بودم
      27
      تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم
      وز مردن و از کندن جان می ترسم
      چون مرگ حق است، من چرا ترسم از او
      چون نیک نزیستم از آن می ترسم
      28
      من با تو نظر از سر هستی نکنم
      اندیشه ز بالا و ز پستی نکنم
      می‌بینم و می‌پرستم از روی یقین
      خود بینی و خویشتن پرستی نکنم
      29
      از روی تو شاد شد دل غمگینم
      من چون رخ تو به دیگری بگزینم؟
      در تو نگرم، صورت خود می یابم
      در خود نگرم، همه تو را می بینم
      30
      ای دل به چه غم خوردنت آمد پیشه
      وز مرگ چه ترسی، چو درخت از تیشه
      گر زانکه به ناخوشی برندت زینجا
      خوش باش که رستی ز هزار اندیشه
      31
      گر دریابی که از کجا آمده‌ای
      وز بهر چه وز بهر چرا آمده‌ای
      گر بشناسی، به اصل خود بازرسی
      ور نه چو بهایم به چرا آمده‌ای
      32
      ای صوفی صافی که خدا می‌طلبی
      او جای ندارد، ز کجا می‌طلبی؟
      گر زانکه شناسی اش چرا می خواهی
      ور زانکه ندانی اش که را می‌طلبی؟
      33
      گر در نظر خویش حقیری، مردی
      ور بر سر نفس خود امیری، مردی
      مردی نبود فتاده را پای زدن
      گر دست فتاده‌ای بگیری، مردی
      34
      تا ره نبری به هیچ منزل نرسی
      تا جان ندهی به هیچ حاصل نرسی
      حال سگ کهف بین که از نادره‌هاست
      تا حل نشوی به حل مشکل نرسی
       
      *** 
      گردآوری:ابوالقاسم کریمی
      30/فروردین/1398
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      شاخه ها را
      از ساقه ها جدا کردیم
      چُنان که با زمین بیگانه شدیم
       
      وَ ریشه را
      از قلب تپنده ی خاک برکَندیم
      تا جایی , برای مُردن بنا کنیم
       
      حال
      خلاصه ی تمدن
      تقدیسِ کشتار است و
      بردگی
       
      «آری,
      اینچنین بود برادر»
      که تاریخ را
      در«گهواره ی تکرار نوشتیم»
       
      پیش از این
      پیامبران گفته بودند
      «آدمی,
      رنج را , زندگی خواهد کرد».
       
      ابوالقاسم کریمی 1/خرداد/1398
  • موضوع ها

  • کاربران آنلاین در این صفحه

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

×
×
  • جدید...