رفتن به مطلب

Recommended Posts

%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85_%D8%AD%DB%8C%D8

نام: مریم حیدرزاده
تولد: ۲۹ آبان ۱۳۵۶ (۳۹ سال)
پیشه: شاعر، ترانه‌سرا، نویسنده،نقاش

زندگی :
حیدرزاده که بینایی خود را بر اثر چند عمل جراحی در کودکی از دست داد، در اواخر دههٔ ۷۰ با نوشتن شعرهایی به سبک محاوره‌ای و با به‌کارگیری کلمات  ساده و روان شهرت یافت.
بسیاری از خوانندگان داخل کشور و همچنین خوانندگان فارسی زبان در بیرون از ایران از ترانه‌های او در آهنگ‌هایشان استفاده‌کرده‌اند. مریم حیدرزاده دانش‌آموخته حقوق قضایی از دانشگاه تهران است. پدر او بازنشسته ارتش و مادر او هم کارمند بود ولی به خاطر نگهداری از وی مدت هاست که فعالیت بیرون از منزل ندارد. مریم حیدرزاده ساکن سعادت‌آباد تهران است.

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

مثل هیچکس

مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا تو ماهی مثل حقیقت مهربونی مث رویا
چه قدر تازه و پاکی مث یاسای تو باغچه مث اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه

تو مث اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر مث اون حرفی که ناگفته میمونه دم آخر
تو مث بارون عشقی روی تنهایی شاعر تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر

مث برق دو تا چشمی توی یک قاب شکسته مث پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته
مث اون مهمون خوبی که میاد آخر هفته مث اون حرفی که از یاد دل و پنجره رفته

مث پاییزی ولیکن پری از گل های پونه مث اون قولی که دادی گفتی یادش نمیمونه
تو مث چشمه آبی واسه تشنه تو بیابون تو مث یه آشنا تو غربت واسه یه عاشق مجنون

تو مث یه سرپناهی واسه عابر غریبه مث چشمای قشنگی که تو حسرت یه سیبه
چشمه ی چشمای نازت مث اشک من زلاله مث زندگی رو ابرا بودنت با من محاله

یک روزی بیاتو خوابم بشو شکل یک ستاره توی خواب دختری که هیچ کس و جز تو نداره
تو یه عمر میدرخشی تو یه قاب عکس خالی اما من چشمام رو دوختم به گلای سرخ قالی

تو مث بادبادک من که یه روز رفت پیش ابرا بی خبر رفتی و خواستی بمونم تنهای تنها
تو مث دفتر مشقم پر خطای عجیبی مث شاگردای اول کمی مغرور و نجیبی

دل تو یه آسمونه دل تنگ من زمینه میدونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همینی
تو مث اون کسی هستی که میره واسه همیشه التماسش میکنی که بمون اون میگشه نمیشه

مث یه تولدی تو مث تقدیر مث قسمت مث الماسی که هیچ کس واسه اون نذاشته قیمت
مث نذر بچه هایی مث التماس گلدون مث ابتدای راهی مث آینه مث شمعدون

مث قصه های زیبا پری از خوابای رنگی حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
پر نازی مث لیلی پر شعری مث نیما دیدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ یلدا
بیا مثل اون کسی شو که یه شب قصد سفر کرد دید یارش داره میمیره موند ش و صرف نظر کرد

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

اگه تو مال من بودی

اگه تو مال من بودی ماه از چشات طلوع میکرد پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع میکرد
اگه تو مال من بودی کلاغ به خونش میرسید مجنون به داد اون دل زرد و دیوونش میرسید

اگه تو مال من بودی همه خبردار میشدن ترانه های عاشقی رو سرم آوار میشدن
اگه تو مال من بودی قدم رو پاییز میزدیم پاییز می فهمید که ماها زبونشو خوب بلدیم

اگه تو مال من بودی انقد غریب نمیشدم من چی میخواستم از خدا دیگه اگه پیشت بودم
اگه تو مال من بودی دور خوشی نرده نبود دل من اون آواره ای که شبا میگرده نبود

اگه تو مال من بودی چشام به چشمات شک نداشت تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترک نداشت
اگه تو مال من بودی جهنمم بهشت میشد قصه ی عشق ما دوتا، عبرت سرنوشت میشد

اگه تو مال من بودی میبردمت یه جای دور یه جا که تو دیده نشی نباشه حتی کمی نور
اگه تو مال من بودی میذاشتمت روی چشام بارون میخواستی میبارید، ابر سفید گریه هام

اگه تو مال من بودی برگا تو پاییز نمیریخت شمعی که پروانه داره، اشک غم انگیز نمیریخت
اگه تو مال من بودی قفس دیگه اسیر نداشت آدما دارا میشدن دنیا دیگه فقیر نداشت
اگه تو مال من بودی خیال نمیکنم باشی پس میرم و میکشمت پیش خودم تو نقاشی

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

 صبورم هنوز 

ز چشمت اگرچه که دورم هنوز پر از اوج و عشق و غرورم هنوز
اگر غصه بارید از ماه و سال به یاد گرشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا دل شیشه دارم بلورم هنوز
سفر چاره ی دردهایم نشد پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختی نبود گرشتم ولی غرق نورم هنوز
پر از خاطرات قشنگ توام پر از یاد و شوق و مرورم هنوز

تورا گم نکردم خودت گم شدی من شیفته باتو جورم هنوز
اگر جنگ با زندگی ساده نیست در این عرصه مردی جسورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت پر از نغمه ی پاک و شورم هنوز
قبول است عمر خوشی ها کم است ولی با توام پس صبورم هنوز

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

برای دیدن تو

برای دیدن تو نقره ی ماهو چیدم تا آسمون هفتم به خاطرت دویدم
برای دیدن تو آسمونو شکافتم ستاره چشیدم تا طعمشو شناختم

برای دیدن تو خارا رو سجده کردم به جای چشم ابرا سوختم و گریه کردم
برای دیدن تو پاییز شدم شکستم برف زمستون شدم رو بامتون نشستم

برای دیدن تو از دریاها گذشتم دور ضریح عکست شب تا سپیده گشتم
برای دیدن تو شدم مث پنجره اشاره هات محاله از یاد چشمام بره

برای دیدن تو سوار موجا شدم چون تورو داشته باشم همیشه تنها شدم
برای دیدن تو عمری مسافر شدم به اجترام اسمت رفتم و شاعر شدم

برای دیدن تو خط کشیدم رو تقدیر نگات مث یه صیاد منو کشید به زنجیر
برای دیدن تو سنگا رو شیدا کردم طلسما رو شکستم راها رو پیدا کردم

برای دیدن تو، تو جنگلا گم شدم بازیچه ی نگاه ساکت مردم شدم
برای دیدن تو خیلی چیزا شنیدم خیلی کارا رو کردم اما تورو ندیدم

برای دیدن تو رفتم تو باغ شعرا سراغ فال حافظ، دنبال شعر نیما
برای دیدن توچه دردایی کشیدم تبم رسید به خورشید، تموم شدم، بریدم

برای دیدن تو از خواب گل و پروندم چه شبها مثل مجنون تو دشت و صحرا موندم
برای دیدن تو چه قصه ها که داشتم سر و رو شونه ی رنج چه روزا که گذاشتم

برای دیدن تو قامت غصه خم شد انگار که قحطی اومد هرچی به جز تو کم شد
برای دیدن تو نیاز نبود بگردم تو هرجا با من بودی پس تورو پیدا کردم

 مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به چشماي خودت قسم

به چشماي خودت قسم ديگه بهت نمي رسم
وصال تو خياليه واي که دلم چه حاليه
يادت مياد بهارمون دل ها ي بي قرارمون؟
قايم شدن تو کوچه ها دور از نگاه بچه ها

بازي هاي عروسکي آخ که چه حيف شد کودکي
يک کم برس باز به خودت مي خوام بيام تولدت
اونوقت ها اينجوري نبود راهت به اين دوري نبود
حالا که عاشقت شدم نيستي ديگه مال خودم؟

پاييز چه فصل زرديه عاشقي هم چه درديه
 گم شده باز بادبادکم تو نمياي به کمکم
مي خوام دستات رو بگيرم تو بموني من بميرم
عاشقي هم نوبتيه آخ که چه بد عادتيه

من نگرانم واسه تو قبله ديگران نشو
اشکم به اين زلاليه دل تو از من خاليه
تو مه عشق تو گمم هلاک يه تبسمم
تو شدي مال ديگري چه جور دلت اومد بري

قفل ها که بي کليد شدن چشمها به در سفيد شدند
 چه امتحان خوفيه دوريت دوريت عجب غروبيه
بارون شديده نازنين از تو بعيد نازنين
خاطره رو جا نگذاري باز من رو تنها نگذاري

اون وقت ها مهمونت بودم دنيا رو مديونت بودم
اون وقت ها مجنونم بودي کلي پريشونم بودي
قصه حالا عوض شده صحبت يک تولد
قلبت رو دادي به کسي. يک کم واسم دلواپسي.

ميترسي که من بشکنم پشت سرت حرف بزنم
من !!! مني که بوسيدمت تو اون غروب که ديدمت
تو واسه من ناز ميکني؟ ناز ميکشم باز مي کني
اين رسمشه نيلوفرم. من که ازت نمي گذرم
ستارمون يادت مياد دلواپسم خيلي زياد

 فقط تماشا ميکني بعد عشق رو هاشا ميکني ؟؟؟؟

چه لطفي به من ميکني تکليف رو روشن ميکني
ميگي گذشت گذشته ها چه راحتند فرشته ها
سر به سرم که نگذاري بگو بگو يکم دوستم داري؟
نمي موني من ميمونم ميري يک روزي مي دونم

اول ها مهربون ترند اون هايي که همسفرند
اشک منم که جاريه نگه دار يادگاريه
ميسپارمت دست خدا اگه دوستم داشتي بيا 

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

یک فنجان تمنا مریم حیدرزاده

تو شب خیس مژه هام یه شب بیا قدم بزن با رقص تلخ اشک من ساز دوست دارم بزن
اتاق آرزوهامو خیلی مرتب چیدمش بیا و با یه چشمکت اتاقمو بهم بزن

سخته برات تنهاییاتو کوک کنی با عشق من چشمای نازتو ببند برای من یه کم بزن
میخواستم از نگات بگم دوباره لغزید قلمم قصه نویس رویاها بیا واسم قلم بزن

بگو دوسم داری یا نه؟ یه جور بهم نشون بده بقیه ی زندگیمو با این جواب رقم بزن
به جای ابرا واسه تو شب تا سپیده باریدم به خاطر هرکی میخوای تو لااقل یه نم بزن

اون عکسی که ازم دیدی توش یه چیزایی کم داره تو جای من رو گونه هام هاشور زرد غم بزن
بگو تو زندگیت کیه رد نشو از سوال من زیر جواب نقره ایت چند تا برام قسم بزن

مجنون چی رو بلد نبود که لیلی قسمتش نشد توام توی طالع من نقش بدستم بزن
عاشقی سخت و آسونه بستگی به دلت داره دوست داری بهتر بدونی یه سر به این دلم بزن

پیش خودت نگو که عشق همیشه عشقای قدیم بیا یه بار از عشقای قشنگ حالا دم بزن
نامه باید خودش بیاد تا بنویسیش واسه من تو خلوتت سری به این یه حس محترم بزن

سخته ولی جور دیگه شعر و باید تموم کنم دلم که رفت چیزی اگه مونده بیا ازم بزن
زخم تو زخمتو میخوام هر دو واسم مقدسه چه خنجرو چه عشقتو فقط واسه خودم بزن
یه وقت اگه تنها شدی با عشق و ساز و زمزمه به خاطر من یه بارم، من به تو میرسم بزن

مریم حیدرزاده

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
شما به عنوان کاربر مهمان در حال حاضر دیدگاه ارسال می کنید. اگر دارای حساب کاربری در سایت هستید لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  حداکثر استفاده از ۷۵ شکلک مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به عنوان یک لینک به جای

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • گروه تلگرامی دیوونه تو

  • مطالب مشابه

    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      139
      دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روند
       
      ما ز یاد همنشینان در مقابل می‌رویم
      138
      نه دین ما به جا و نه دنیای ما تمام
      از حق گذشته‌ایم و به باطل نمی‌رسیم
      137
      آسودگی کنج قفس کرد تلافی
      یک چند اگر زحمت پرواز کشیدیم
      136
      حسرت ما را به عمر رفته، چون برگ خزان
      می‌توان دانست از دستی که بر هم سوده‌ایم
      135
      هر تلخیی که قسمت ما کرده است چرخ
      می نام کرده‌ایم و به ساغر فکنده‌ایم
      134
      دست ماگیر ای سبک جولان، که چون نقش قدم
      خاک بر سر، دست بر دل، خار در پا مانده‌ایم
      133
      نیستیم از جلوهٔ باران رحمت ناامید
      تخم خشکی در زمین انتظار افشانده‌ایم
      132
      نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک
      ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟
      131
      باور که می‌کند، که درین بحر چون حباب
      سر داده‌ایم و زندگی از سر گرفته‌ایم
      130
      فریب مهربانی خوردم از گردون، ندانستم
      که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم
      129
      شود جهان لب پرخنده‌ای، اگر مردم
      کنند دست یکی در گره گشایی هم
      128
      زنده می‌سوزد برای مرده در هندوستان
      دل نمی‌سوزد درین کشور عزیزان را به هم
      127
      دردها کم شود از گفتن و دردی که مراست
      از تهی کردن دل می‌شود افزون، چه کنم؟
      126
      چگونه پیش رخ نازک تو آه کنم؟
      دلم نمی اید این صفحه را سیاه کنم
      125
      گویند به هم مردم عالم گلهٔ خویش
      پیش که روم من که ز عالم گله دارم؟
      124
      از جور روزگار ندارم شکایتی
      این گرگ را به قیمت یوسف خریده‌ام
      123
      مرد مصاف در همه جا یافت می‌شود
      در هیچ عرصه مرد تحمل ندیده‌ام
      122
      بر گرانباری من رحم کن ای سیل فنا
      که من این بار به امید تو برداشته‌ام
      121
      حاصل این مزرع ویران بجز تشویش نیست
      از خراج آسودگی خواهی، به سلطانش گذار
      120
      نسخهٔ مغلوط عالم قابل اصلاح نیست
      وقت خود ضایع مکن، بر طاق نسیانش گذار
      119
      جان قدسی در تن خاکی دو روزی بیش نیست
      موج دریادیده در ساحل نمی‌گیرد قرار
      118
      بغیر عشق که از کار برده دست و دلم
      نمی‌رود دل و دستم به هیچ کاردگر
      117
      فرصت نمی‌دهد که بشویم ز دیده خواب
      از بس که تند می‌گذرد جویبار عمر
      116
      روزی که آه من به هواداری تو خاست
      در خواب ناز بود نسیم سحر هنوز
      115
      در دیار ما که جان از بهر مردن می‌دهند
      آرزوی عمر جاویدان ندارد هیچ کس
      نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت
      114
      هر طفل نی سوار کند تازیانه‌اش
      113
      بازی جنت مخور، کز بهر عبرت بس بود
      آنچه آدم دید ازان گندم نمای جو فروش
      112
      ای که می‌جویی گشاد کار خود از آسمان
      آسمان از ما بود سرگشته‌تر در کار خویش
      111
      صحبت ناجنس، آتش را به فریاد آورد
      آب در روغن چو باشد، می‌کند شیون چراغ
      107
      گر چه افسانه بود باعث شیرینی خواب
      خواب ما سوخت ز شیرینی افسانهٔ عشق
      108
      همچنان در جستجوی رزق خود سرگشته‌ام
      گرچه گشتم چون فلاخن قانع از دنیا به سنگ
      109
      هر که از حلقهٔ ارباب ریا سالم جست
      هیچ جا تا در میخانه نگیرد آرام
      110
       
       
      انتخاب و گردآوری:ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)
      5شنبه 27 دی 1397
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      .
      .
      .
      64
      سر به هم آورده دیدم برگ‌های غنچه را
       
      اجتماع دوستان یکدلم آمد به یاد
      65
      دل ز همدردان شود از گریه خالی زودتر
      وقت شمعی خوش که پا در حلقه ماتم نهاد
      66
      ز شرم او نگاهم دست و پا گم کرد چون طفلی
      که چشمش وقت گل چیدن به چشم باغبان افتد
      67
      دلیل راحت ملک عدم همین کافی است
      که هر که رفت به آن راه، برنمی‌گردد
      68
      نمی‌گردد به خاطر هیچ کس را فکر برگشتن
      چه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد
      69
      بزرگ اوست که بر خاک همچو سایهٔ ابر
      چنان رود که دل مور را نیازارد
      70
      ای کارساز خلق به فریاد من برس
      زان پیشتر که کار من از کار بگذرد
      71
      دولت سنگدلان زود بسر می‌آید
      سیل از سینه کهسار به سرعت گذرد
      72
      تار و پود عالم امکان به هم پیوسته است
      عالمی را شاد کرد آن کس که یک دل شاد کرد
      73
      مصیبت دگرست این که مرده دل را
      چو مرده تن خاکی به گور نتوان کرد
      74
      درین دو هفته که ما برقرار خود بودیم
      هزار دولت ناپایدار رفت به گرد
      75
      من که روزی از دل خود می‌خورم در آتشم
      وای بر آنکس که نعمتهای الوان می‌خورد
      76
      ای که چون غنچه به شیرازهٔ خود می‌بالی
      باش تا سلسله جنبان خزان برخیزد
      77
      گر از عرش افتد کس، امید زیستن دارد
      کسی کز طاق دل افتاد از جا برنمی‌خیزد
      78
      قسمت این بود که از دفتر پرواز بلند
      به من خسته بجز چشم پریدن نرسد
      79
      تیره روزان جهان را به چراغی دریاب
      تا پس از مرگ ترا شمع مزاری باشد
      80
      شکست شیشهٔ دل را مگو صدایی نیست
      که این صدا به قیامت بلند خواهد شد
      81
      از جوانی نیست غیر از آه حسرت در دلم
      نقش پایی چند ازان طاوس زرین بال ماند
      82
      از پشیمانی سخن در عهد پیری می‌زنم
      لب به دندان می‌گزم اکنون که دندانم نماند
      83
      ز رفتن دگران خوشدلی، ازین غافل
      که موجها همه با یکدیگر هم آغوشند
      84
      قامت خم , مانع عمر سبک رفتار نیست
      سیل از رفتن نمی‌ماند اگر پل بشکند
      85
      تار و پود موج این دریا به هم پیوسته است
      می‌زند بر هم جهان را، هر که یک دل بشکند
      86
      غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را
      دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند
      87
      بریز بار تعلق که شاخه‌های درخت
      نمی‌شوند سبکبار تا ثمر ندهند
      88
      چون صبح، زیر خیمهٔ دلگیر آسمان
      روشندلان به یک دو نفس پیر می‌شوند
      89
      عمر مردم همه در پردهٔ حیرانی رفت
      عالم خاک کم از عالم تصویر نبود
      90
      شیوه عاجز کشی از خسروان زیبنده نیست
      بی تکلف، حیلهٔ پرویز نامردانه بود
      91
      گر گلوگیر نمی‌شد غم نان مردم را
      همه روی زمین یک لب خندان می‌بود
      92
      سراب، تشنه‌لبان را کند بیابان مرگ
      خوشا دلی که به دنبال آرزو نرود
      93
      در طریق عشق، خار از پا کشیدن مشکل است
      ریشه در دل می‌کند خاری که در پا می‌رود
      94
      هیچ کس عقده‌ای از کار جهان باز نکرد
      هر که آمد گرهی چند برین کار افزود
      95
      به داد من برس ای عشق، بیش ازین مپسند
      که زندگانی من صرف خورد و خواب شود
      96
      سیل دریا دیده هرگز بر نمی‌گردد به جوی
      نیست ممکن هر که مجنون شد دگر عاقل شود
      97
      بوسه هر چند که در کیش محبت کفرست
      کیست لبهای ترا بیندو طامع نشود
      این لب بوسه فریبی که ترا داده خدا
      ترسم آیینه به دیدن ز تو قانع نشود
      98
      به هیچ جا نرسد هر که همتش پست است
      پر شکسته خس و خار آشیانه شود
      99
      چندان که در کتاب جهان می‌کنم نظر
      یک حرف بیش نیست که تکرار می‌شود
      دور نشاط زود به انجام می‌رسد
      می چون دو سال عمر کند، پیر می‌شود
      100
      روزی که برف سرخ ببارد ز آسمان
      بخت سیاه اهل هنر سبز می‌شود
      _خیلی زیبا_
      101
      نتوان به آه , لشکر غم را شکست داد
      این ابر از نسیم پریشان نمی‌شود
      102
      رتبهٔ زمزمهٔ عشق ندارد زاهد
      بگذارید که آوازه جنت شنود
      103
      مرا ز روز قیامت غمی که هست این است
      که روی مردم عالم دو بار باید دید
      104
      از قید فلک بر زده دامن بگریزید
      چون برق، ازین سوخته خرمن بگریزید
      ماتمکدهٔ خاک ،سزاوار وطن نیست
      چون سیل، ازین دشت به شیون بگریزید
      105
      میدان تیغ بازی برق است روزگار
      بیچاره دانه‌ای که سر از خاک برکشید
      106
      زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است
      تا نگردی مست، این بار گران نتوان کشید
      .
      .
      .
      .
      گردآوری:ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)
      سه شنبه 25 دی 1397
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      دویدیم و دویدیم به جایی نرسیدیم
      ما نوک پرگار بودیم به دور خود چرخیدیم
      _
      تلخی طعم زندان خنده رو از ما گرفت
      پشت نقاب خنده,با غصه ها جنگیدیم
      _
      کلید شادی هامون تو قفل غم شکسته
      دری برای رفتن از این کویر ندیدیم
      _
      مثل یه برگ جوون که افتاده رو زمین
      زیر پای روزگار تو سختی ها قلتیدیم
      _
      «دویدیم و دویدیم تا رسیدیم به دیوار»
      دیدیم که روی دیوار نوشته ما تبعیدیم
      _
      شاعر: ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)
      شنبه 22 دی 1397
    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      31
      رفتن از عالم پر شور به از آمدن است
      غنچه دلتنگ به باغ آمد و خندان برخاست
      32
      هر که افتاد، ز افتادگی ایمن گردد
      چه کند سیل به دیوار خرابی که مراست ؟
      33
      اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست
      چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است
      34
      حفظ صورت می‌توان کردن به ظاهر در نماز
      روی دل را جانب محراب کردن مشکل است
      35
      عشق از ره تکلیف به دل پا نگذارد
      سیلاب نپرسد که در خانه کدام است
      36
      از بس کتاب در گرو باده کرده‌ایم
      امروز خشت میکده‌ها از کتاب ماست
      37
      کفارهٔ شراب خوریهای بی حساب
      هشیار در میانهٔ مستان نشستن است
      38
      در محرم تا چه خونها در دل مردم کند
      محنت آبادی که عیدش در بدر گردیدن است
      39
      از ما سراغ منزل آسودگی مجو
      چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است
      40
      هست امید زیستن از بام چرخ افتاده را
      وای بر آن کس کز اوج اعتبار افتاده است
      41
      بخت ما چون بید مجنون سرنگون افتاده است
      همچو داغ لاله، نان ما به خون افتاده است
      42
      داند که روح در تن خاکی چه می‌کشد
      هر ناز پروری که به غربت فتاده است
      43
      چون برگ خزان دیده و چون شمع سحرگاه
      از عمر مرا نیم نفس بیش نمانده است
      44
      نه کوهکنی هست درین عرصه، نه پرویز
      آوازه‌ای از عشق و هوس بیش نمانده است
      45
      امروز کرده‌اند جدا، خانه کفر و دین
      زین پیش، اگر نه کعبه صنمخانه بوده است
      46
      نادان دلش خوش است به تدبیر ناخدا
      غافل که ناخدا هم ازین تخته پاره‌هاست
      47
      تا داده‌ام عنان توکل ز دست خویش
      کارم همیشه در گره از استخاره هاست
      48
      بغیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است
      جهان و هرچه درو هست، واگذاشتنی است
      49
      ما ازین هستی ده روزه به جان آمده‌ایم
      وای بر خضر که زندانی عمر ابدست
      50
      دل بی وسوسه از گوشه نشینان مطلب
      که هوس در دل مرغان قفس بسیارست
      51
      غمنامهٔ حیات مرا نیست پشت و روی
      بیداریم به خواب پریشان برابرست
      52
      سیل از بساط خانه بدوشان چه می‌برد؟
      ملک خراب را غمی از ترکتاز نیست
      53
      نه همین موج ز آمد شد خود بی خبرست
      هیچ کس را خبر از آمدن و رفتن نیست
      54
      دل نازک به نگاه کجی آزرده شود
      خار در دیده چو افتاد، کم از سوزن نیست
      55
      گر محتسب شکست خم میفروش را
      دست دعای باده پرستان شکسته نیست
      56
      چون طفل نوسوار به میدان اختیار
      دارم عنان به دست و به دستم اراده نیست
      57
      چون وانمی‌کنی گرهی، خود گره مشو
      ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست
      58
      ز خنده رویی گردون، فریب رحم مخور
      که رخنه‌های قفس، رخنه رهایی نیست
      59
      مجنون به ریگ بادیه غمهای خود شمرد
      یاد زمانه‌ای که غم دل حساب داشت
      60
      ز روزگار جوانی خبر چه می‌پرسی ؟
      چو برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت
      61
      جان به این غمکده آمد که سبک برگردد
      از گرانخوابی منزل سفر از یادش رفت
      62
      هر که آمد در غم آبادجهان، چون گردباد
      روزگاری خاک خورد، آخر به هم پیچید و رفت
      63
      وقت آن کس خوش که چون برق از گریبان وجود
      سر برون آورد و بر وضع جهان خندید و رفت
      .
      .
      .
      گردآوری:ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)

    • توسط ابوالقاسم کریمی فرزندزمین
      1
      می‌شوند از سردمهری، دوستان از هم جدا
      برگ‌ها را می‌کند فصل خزان از هم جدا
      2
      از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام
      وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا
      3
      چون گنهکاری که هر ساعت ازو عضوی برند
      چرخ سنگین‌دل ز من هر دم کند یاری جدا
      4
      پیش از این بر رفتگان افسوس میخوردند خلق
      میخورند افسوس در ایام ما بر زندگان
      5
      دنیا به اهل خویش ترحم نمی‌کند
      آتش امان نمی‌دهد آتش‌پرست را
      6
      ضیافتی که در آنجا توانگران باشند
      شکنجه‌ای است فقیران بی‌بضاعت را
      7
      درین زمان که عقیم است جمله صحبتها
      کناره‌گیر و غنیمت شمار عزلت را
      8
      چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
      آشیان کردم تصور، خانهٔ صیاد را
      9
      از همان راهی که آمد گل، مسافر می‌شود
      باغبان بیهوده می‌بندد در گلزار را
      10
      چون زندگی بکام بود مرگ مشکل است
      11
      پای به خواب رفته ی کوه تحملم
      نتوان به تیغ کرد ز دامن جدا مرا
      12
      فنای من به نسیم بهانه‌ای بندست
      به خاک با سر ناخن نوشته‌اند مرا
      13
      مانند لاله، سوخته نانی است روزیم
      آن هم فلک به خون جگر می‌دهد مرا
      14
      پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
      می‌کشد دست حمایت شمع مغرور مرا
      15
      می‌کشم تهمت سجادهٔ تزویر از خلق
      گرچه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا
      16
      ز زندگی چه بر کرکس رسد جز مردار؟
      چه لذت است ز عمر دراز، نادان را؟
      17
      به ما حرارت دوزخ چه می‌تواند کرد؟
      اگر ز ما نستانند چشم گریان را
      18
      دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد
      چو بیماری که گرداند ز تاب درد بالین را
      19
      ساده لوحان جنون از بیم محشر فارغند
      بیم رسوایی نباشد نامهٔ ننوشته را
      20
      غم مردن نبود جان غم اندوخته را
      نیست از برق خطر مزرعهٔ سوخته را
      21
      می‌کند باد مخالف، شور دریا را زیاد
      کی نصیحت می‌دهد تسکین، دل آزرده را
      22
      شاید به جوی رفته کند آب بازگشت
      چون شد تهی ز باده، مبین خوار شیشه را
      23
      میل دل با طاق ابروی بتان امروز نیست
      کج بنا کردند از اول، قبلهٔ این خانه را
      24
      اینجاکه منم، قیمت دل هر دو جهان است
      آنجاکه تویی، در چه حساب است دل ما
      25
      گفتیم وقت پیری، در گوشه‌ای نشینیم
      شد تازیانهٔ حرص، قد خمیدهٔ ما
      26
      ما از تو جداییم به صورت، نه به معنی
      چون فاصلهٔ بیت بود فاصلهٔ ما
      27
      من آن شکسته بنایم درین خراب آباد
      که در خرابی من ناز می‌کند سیلاب
      28
      معیار دوستان دغل، روز حاجت است
      قرضی به رسم تجربه از دوستان طلب
      29
      از مردم دنیا طمع هوش مدارید
      بیداری این طایفه خمیازهٔ خواب است
      30
      از بهار نوجوانی آنچه برجا مانده است
      در بساط من، همین خواب گران غفلت است
      .
      .
      .
      گردآوری:ابوالقاسم کریمی(فرزندزمین)
       

  • موضوع ها

  • کاربران آنلاین در این صفحه

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

×